Konuşamamak

Bu sabah uyandım

Hergün ki gibi bir sabahtı...

Yada ben öyle sandım.

İşe gitmek için hazırlandım.

Tamamen hazır olduktan sonra önümdeki tek başıma aşılmaz engelleri her zamanki gibi annemin yardımları ile aşmak üzere; genelde sabah yürüyüşünü Alisamiyen stadyumunda yapıp gelen ama bugün (maç olduğu günler yürüyüşe kapalı olduğundan dolayı) yürüyüşe gitmediğinden dolayı halen uyuyor olan annemi uyandırmak üzere seslenmek üzere bağırmaya çalışırken sesimin çıkmadığını fark ettim.

Konuşamıyordum, sesim çıkmıyordu yani sesim kısılmıştı.

Bütün günü konuşmadan geçirdim. Yazarak ve beden dilimle kendimi anlatmaya çalışarak. Konuşamamak, hele ki işi genelde konuşma olan benim için zor bir gündü.

Ya hayatı boyunca hiç konuşmamış olanlar. Böyle birgün değil de bir ömrü böyle geçirenler.

Doğduğundan beri konuşmamış veya hayatlarının bir anında konuşma yetisini kaybedenler. Onları anlamak için bugünü yaşamış olmam gerekmiyor. Uzun zamandır herşeye her duruma karşı yaptığım empati artık yaşamadan herşeyi, herkesi anlar duruma getirdi beni.

Konuşamayan arkadaşlarım sizi anlıyorum.

Bugünü yaşamamış olsaydım da sizi anlıyorum.

Hayatın içinde hangi zorluklarla karşılaşıyorsunuz tahmin ediyorum. Zaten işitme engelli arkadaşlarımdan dolayı da bunları biliyorum. Haberler, Sinemalar alt yazılı veya işaret dili ile olduğunda sizde anlıyorsunuz. Cep telefonunu mesaj (sms) ağırlıklı kullanmak gayet rahatlatıcı olmakla birlikte bazen karşındakine kendini anlatma güçlüğünden dolayı yaşadığınız sıkıntılarda olmakta biliyorum.

Akşama iş çıkışı eczaneden aldığım pastil ile sesim açılmaya başladı. Konuşuyorum artık ama sizi yine de her zaman anlıyorum.

Konuşmadan kendini anlatmak kolay değil ama siz bunu çok güzel başarıyorsunuz. Sizi tebrik ediyorum. 

Saygılarımla,

Selma Gürbey Taşdelen


Yazar   : Selma Gürbey Taşdelen
Yayımlayan  : www.ozgurbedenler.com

Özgür Bedenler Gazetesi
Yazı ve Makaleleri